PIEKŁO I SZPADA, FELIKS W. KRES

„Mroczne, opustoszałe twierdze, duszne karczmy, błysk rapierów i woń perfum – Kres pokazuje nam mroczny i piękny świat rodem z opowieści Dumasa… gdyby Dumas zajrzał w odmęty piekła. Intrygi, pojedynki i mroczne siły mieszają się w tych wspaniałych opowieściach, pokazując nam jak wykwintne pióro miał Feliks W. Kres. Jedno z arcydzieł literatury dark fantasy”.
– Arkady Saulski

Feliks W. Kres [właśc. Witold Chmielecki, ur. 1 czerwca 1966 w Łodzi, zm. 14 października 2022], jeden z prekursorów gatunku fantasy w Polsce, debiutował w 1983 roku opowiadaniem Mag, które przesłał na konkurs miesięcznika „Fantastyka”. Autor kilkudziesięciu opowiadań i kilkunastu powieści; tłumaczony na kilka języków, m.in. czeski i hiszpański; jego teksty ukazywały się również w takich pismach, jak np. „Fenix”, „Magia i Miecz”, „Nowa Fantastyka” czy „Talizman”.
Najbardziej znany jest z opowieści Szereru zawartych w serii pod wspólnym tytułem Księga Całości, gdzie tajemnicza siła, Szernia, obdarzyła inteligencją oprócz ludzi również koty i sępy, oraz ze Zjednoczonych Królestw – cyklu historii rozgrywających się w alternatywnym XVII wieku.
Laureat wielu nagród, m.in. Nagrody im. Janusza A. Zajdla za najlepszą powieść roku 1992, Król Bezmiarów; Nagrody Śląkfa w 1994 roku w kategorii Najlepszy Twórca Roku za rok 1993 za powieść Strażniczka Istnień i w 2002 roku w tej samej kategorii za powieść roku 2001 pt. Pani Dobrego Znaku; w 2001 otrzymał Nagrodę Sfinks  w kategorii Najlepsza Powieść Roku 2000 za powieść Grombelardzka legenda.